Nuga

Nuga

Języki lechickie – umowna nazwa przyjęta przez niektórych językoznawców na określenie północnej grupy języków zachodniosłowiańskich, posiadających pewne wspólne cechy w zakresie fonetyki, którymi posługiwały się plemiona lechickie. Termin ten wprowadził do lingwistyki w 1862 roku Aleksandr Hilferding. Grupa ta powstała w wyniku dialektycznego rozpadu zespołu prasłowiańskiego. Mówiąc o prasłowiańszczyźnie, mamy na myśli okres trwający około 2000 lat, od początków rozpadu wspólnoty bałto-słowiańskiej (ok. 1500–1300 r. p.n.e.) do rozpadu wspólnoty językowej prasłowiańskiej (VI wiek – VII wiek n.e.). Języki lechickie cechują takie archaiczne cechy fonetyczne, jak zachowanie samogłosek nosowych, brak zmiany g w ɣ oraz zachowanie ʒ (dz) powstałego z *dj oraz *g zmiękczonego w drugiej palatalizacji. Do grupy lechickiej zalicza się następujące języki i dialekty: grupa wschodnia: język polski; dialekt wielkopolski dialekt mazowiecki dialekt małopolski dialekt śląski (uznawany na ogół za dialekt języka polskiego, niekiedy jednak za odrębny język) grupa środkowa (niekiedy uznawane za dialekt języka polskiego): język kaszubski wymarła gwara słowińska wymarła grupa zachodnia: wymarły język połabski (drzewiański) wymarłe gwary marchijsko-magdeburskie wymarłe gwary meklemburskie…