Pété

Pété

Philippe Henri Benoni Omer Joseph Pétain (wym. [petɛ̃], ur. 24 kwietnia 1856 w Cauchy-à-la-Tour, zm. 23 lipca 1951 w Port-Joinville na wyspie Île d’Yeu) – francuski wojskowy, polityk i dyplomata, bohater narodowy uznany za zdrajcę. Podczas I wojny światowej zasłynął dowodząc obroną Verdun, po czym został głównodowodzącym armii francuskiej, awansowano go do marszałka Francji. W międzywojniu był wiceprzewodniczącym Rady Wojennej i Generalnym Inspektorem Armii, starał się zmodernizować siły zbrojne, kierował też francuską interwencją podczas wojny o Rif, został ministrem wojny (1934) i ambasadorem w Hiszpanii (1939). Po wybuchu II wojny światowej mianowany wicepremierem (1940), a w obliczu upadku Francji premierem (1940), po czym Zgromadzenie Narodowe przekazało mu pełnię władzy, lecz skapitulował zamiast utrzymać opór. Ogłosił się szefem kolaboracyjnego Państwa Francuskiego zależnego od III Rzeszy na południu kraju i umożliwił zagładę tamtejszych Żydów. Walkę kontynuowali Wolni Francuzi dowodzeni przez Charlesa de Gaulle’a. Marszałek starał się trzymać z dala od wojny. Po inwazji aliantów na francuskie kolonie stracił niezależność, a po lądowaniu w Normandii zadeklarował chęć przekazania…