Maps in Ct 0025
ภาวะสมองอักเสบจากกล้ามเนื้ออ่อนแรง/ภาวะอ่อนเพลียเรื้อรัง (Myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome: ME/CFS) เป็นความเจ็บป่วยเรื้อรังที่ทำให้ทุพพลภาพ ผู้ป่วย ME/CFS จะมีอาการอ่อนเพลียอย่างรุนแรงที่ไม่หายไปแม้ได้พักผ่อน รวมถึงมีปัญหาเรื่องการนอนหลับ และปัญหาเกี่ยวกับความจำหรือสมาธิ อาการสำคัญที่บ่งชี้ของโรคคือ อาการทรุดหลังออกแรง (post-exertional malaise: PEM) ซึ่งเป็นอาการของโรคที่แย่ลงทันที หรือหลายชั่วโมงจนถึงหลายวันหลังจากทำกิจกรรมทางกายหรือจิตใจเพียงเล็กน้อย การ "ทรุดตัว" หรือ "อาการแครช" (crash) นี้สามารถคงอยู่ได้ตั้งแต่หลายชั่วโมงหรือหลายวัน ไปจนถึงหลายเดือน นอกจากนี้ อาการที่พบได้บ่อยอื่น ๆ ได้แก่ อาการวิงเวียนศีรษะหรือหน้ามืดเมื่ออยู่ในท่ายืน และอาการปวด สาเหตุของโรค ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด ME/CFS มักเริ่มต้นหลังจากการ ติดเชื้อ เช่น โมโนนิวคลีโอซิส และอาจพบการถ่ายทอดในครอบครัวได้ ME/CFS มีความเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงใน ระบบประสาทและระบบภูมิคุ้มกัน รวมถึงการเปลี่ยนแปลงใน การผลิตพลังงาน ME/CFS เป็น โรคทางชีวภาพ ไม่ใช่ภาวะทางจิตวิทยา ไม่ได้เกิดจากการขาดการปรับตัวให้เข้ากับสภาพ (deconditioning) ประมาณ 60–80% ของผู้ป่วย ME/CFS มีอาการเริ่มต้นหลังการติดเชื้อ โดยส่วนใหญ่เป็นการติดเชื้อไวรัส อาการของโรค ME/CFS สามารถบรรเทาได้ในบางกรณี และโรคอาจดีขึ้นหรือแย่ลงตามกาลเวลา แต่การฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์นั้นพบได้ไม่บ่อยนักปัจจุบันยังไม่มีการรับรองการรักษาหรือยาชนิดใดสำหรับโรคนี้ การดูแลจึงมุ่งเน้นไปที่การบรรเทาอาการ การจัดสรรพลังงานและกิจกรรมอย่างเหมาะสม (pacing) สามารถช่วยป้องกันไม่ให้อาการแย่ลง ก่อนเกิดการระบาดของโรคโควิด-19 มีผู้ป่วย ME/CFS ประมาณ 2 ถึง 9 คนต่อประชากร 1,000 คน ขึ้นอยู่กับนิยามที่ใช้อย่างไรก็ตาม หลังจากการติดเชื้อโควิด-19 มีผู้ป่วยจำนวนมากที่เข้าเกณฑ์การวินิจฉัย ME/CFS โรคนี้พบในผู้หญิงบ่อยกว่าผู้ชาย อาการมักเริ่มต้นในช่วง 10-19 ปี และ 30-39 ปี แต่สามารถเกิดได้ในทุกช่วงอายุ รวมถึงในวัยเด็กด้วย
Reference context: Wikipedia.