Maps in Parion
เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคโบราณ หรือที่รู้จักกันในชื่อ เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ คือรายชื่อสิ่งก่อสร้างที่โดดเด่นเจ็ดแห่งที่ในสมัยคลาสสิก ซึ่งถูกกำหนดขึ้นครั้งแรกในสิ่งพิมพ์ชื่อ Octo Mundi Miracula ในปี 1572 โดยอ้างอิงจากแหล่งข้อมูลทางประวัติศาสตร์หลายแห่ง เจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ตามนิยามดั้งเดิมของ Octo Mundi Miracula ได้แก่ มหาพีระมิดแห่งกิซา, มหารูปแห่งโรดส์, ประภาคารแห่งอเล็กซานเดรีย, สุสานแห่งฮาลิคาร์นัสเซิส, วิหารอาร์ทิมิส, เทวรูปซุสที่โอลิมเปีย และสวนลอยแห่งบาบิโลน หากเทียบกับแผนที่โลกปัจจุบัน สิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ตั้งอยู่ในกรีซสองแห่ง, ตุรกีสองแห่ง, อียิปต์สองแห่ง และอิรักหนึ่งแห่ง ในบรรดาเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ มีเพียงมหาพีระมิดแห่งกิซา (ที่เก่าแก่ที่สุด) เท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดอยู่จนถึงปัจจุบัน ในขณะที่สิ่งมหัศจรรย์อื่น ๆ ถูกทำลายลงตามกาลเวลา ยังคงมีซากปรักหักพังของประภาคาร วิหารอาร์เทมิส และสุสานหลงเหลืออยู่ ทั้ง ณ ที่เดิม และในพิพิธภัณฑ์ ยังคงเป็นประเด็นถกเถียงในเชิงวิชาการเกี่ยวกับลักษณะที่แท้จริงของสวนลอย และยังไม่มีข้อพิสูจน์ที่แน่ชัดว่าเคยมีอยู่จริงหรือไม่ รายชื่อสิ่งมหัศจรรย์ในยุคโบราณและยุคคลาสสิกอื่น ๆ ที่เคยมีการบันทึกไว้ ล้วนมีความแตกต่างจากฉบับ Octo Mundi Miracula โดยรายชื่อเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ชุดแรกที่ถูกค้นพบนั้นมีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่ 2-1 ก.ค.ศ. ปัจจุบันมีการค้นพบรายชื่อที่สมบูรณ์อย่างน้อยแปดฉบับ และรายชื่อที่ไม่สมบูรณ์อีกสิบฉบับ สิ่งมหัศจรรย์อื่นสามอย่างปรากฏมากกว่าสองครั้งในรายชื่อเหล่านี้ ได้แก่ กำแพงเมืองบาบิโลน พระราชวังของพระเจ้าไซรัสมหาราช และแท่นบูชาเพอร์กามอน (Pergamon Altar)
Reference context: Wikipedia.
