Adéane

Adéane

อาเธอร์ เจมส์ บัลโฟร์ เอิร์ลแห่งบัลฟอร์คนที่ 1 (; 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1848–19 มีนาคม ค.ศ. 1930) เป็นรัฐบุรุษชาวอังกฤษและนักการเมืองสังกัดพรรคอนุรักษนิยม ซึ่งดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรระหว่าง ค.ศ. 1902 ถึง 1905 ในฐานะรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในรัฐบาลของลอยด์ จอร์จ เขาได้ออกคำประกาศบัลโฟร์ ค.ศ. 1917 ในนามของคณะรัฐมนตรี ซึ่งให้การสนับสนุนการจัดตั้ง "มาตุภูมิสำหรับชนชาติยิว" ในปาเลสไตน์ ต่อมาในฐานะประธานสภาองคมนตรี เขาได้ออกคำประกาศบัลโฟร์ ค.ศ. 1926 ซึ่งประกาศความสัมพันธ์ในฐานะที่เท่าเทียมกันระหว่างสหราชอาณาจักรกับประเทศในเครือจักรภพ อันเป็นการวางรากฐานสำหรับธรรมนูญเวสต์มินสเตอร์ ค.ศ. 1931 ซึ่งมอบเอกราชอย่างสมบูรณ์แก่บรรดาอาณานิคมเดิม เมื่อเข้าสู่รัฐสภาใน ค.ศ. 1874 บัลฟอร์ก็มีชื่อเสียงในฐานะเลขาธิการใหญ่แห่งไอร์แลนด์ โดยเขาได้ปราบปรามความไม่สงบในภาคเกษตรกรรม ขณะเดียวกันก็ดำเนินมาตรการต่อต้านเจ้าของที่ดินที่ไม่อยู่ในพื้นที่ เขาคัดค้านการปกครองตนเองของไอร์แลนด์ โดยกล่าวว่าไม่มีทางออกครึ่ง ๆ กลาง ๆ ระหว่างไอร์แลนด์จะยังคงอยู่ภายใต้สหราชอาณาจักรหรือเป็นอิสระ ตั้งแต่ ค.ศ. 1891 เขาเป็นผู้นำพรรคอนุรักษ์นิยมในสภาสามัญชน โดยทำงานภายใต้ลุงของเขา ลอร์ดซอลส์เบอรี ซึ่งรัฐบาลของลอร์ดซอลส์เบอรีได้รับเสียงข้างมากอย่างท่วมท้นในปี 1895 และ 1900 ในฐานะนักโต้วาทีที่ได้รับการยกย่อง เขาเบื่อหน่ายกับงานบริหารพรรคที่น่าเบื่อ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1902 เขาได้สืบทอดตำแหน่งนายกรัฐมนตรีต่อจากลุงของเขา ในด้านนโยบายภายในประเทศ เขาได้ผ่านกฎหมายการซื้อที่ดิน (ไอร์แลนด์) ใน ค.ศ. 1903 ซึ่งซื้อที่ดินส่วนใหญ่จากเจ้าของที่ดินชาวอังกฤษ-ไอริช กฎหมายการศึกษาปี 1902 มีผลกระทบระยะยาวอย่างมากในการปรับปรุงระบบโรงเรียนในอังกฤษและเวลส์ให้ทันสมัย ​​และให้การสนับสนุนทางการเงินแก่โรงเรียนที่ดำเนินการโดยคริสตจักรแห่งอังกฤษและคริสตจักรคาทอลิก กลุ่มผู้ไม่เห็นด้วยกับกระแสหลักรู้สึกไม่พอใจและระดมผู้ลงคะแนนเสียงของตน แต่ก็ไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้ ในด้านนโยบายต่างประเทศและการป้องกันประเทศ เขากำกับดูแลการปฏิรูปนโยบายการป้องกันประเทศของอังกฤษและสนับสนุนนวัตกรรมทางทะเลของแจ็กกี้ ฟิชเชอร์ เขาได้ทำสนธิสัญญา Entente Cordiale กับฝรั่งเศส ซึ่งเป็นข้อตกลงที่ปูทางไปสู่ความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นระหว่างสองประเทศ เขายอมรับนโยบายการให้สิทธิพิเศษแก่จักรวรรดิอย่างระมัดระวังตามที่โจเซฟ แชมเบอร์เลนสนับสนุน แต่การลาออกจากคณะรัฐมนตรีเนื่องจากการละทิ้งการค้าเสรีทำให้พรรคของเขาแตกแยก เขายังต้องเผชิญกับความโกรธแค้นของประชาชนในช่วงท้ายของสงครามโบเออร์ (สงครามปราบปรามการก่อกบฏที่ถูกมองว่าเป็น "วิธีการที่โหดร้าย") และการนำเข้าแรงงานชาวจีนมายังแอฟริกาใต้ ("การค้าทาสชาวจีน") เขาลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1905 และในเดือนถัดมา พรรคอนุรักษ์นิยมก็พ่ายแพ้อย่างยับเยินในการเลือกตั้ง ค.ศ. 1906 ซึ่งเขาเสียที่นั่งของตนเองด้วย ไม่นานเขาก็กลับเข้าสู่รัฐสภาและดำรงตำแหน่งผู้นำฝ่ายค้านตลอดช่วงวิกฤตงบประมาณ ค.ศ. 1909 ของลอยด์ จอร์จ การพ่ายแพ้อย่างหวุดหวิดในการเลือกตั้งทั่วไปอีกสองครั้งใน ค.ศ. 1910 และการผ่านร่างพระราชบัญญัติรัฐสภาปี 1911 เขาลาออกจากตำแหน่งผู้นำพรรคใน ค.ศ. 1911 บัลฟอร์กลับมาดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือในรัฐบาลผสมของแอสควิธ (1915–1916) ในเดือนธันวาคม 1916 เขาได้เป็นรัฐมนตรีต่างประเทศในรัฐบาลผสมของเดวิด ลอยด์ จอร์จ เขาถูกกีดกันออกจากการทำงานภายในของนโยบายต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าปฏิญญาบัลฟอร์เกี่ยวกับการก่อตั้งดินแดนของชาวยิวจะใช้ชื่อของเขาเป็นชื่อปฏิญญา เขายังคงดำรงตำแหน่งอาวุโสต่อไปตลอดช่วงทศวรรษ 1920 และเสียชีวิตใน ค.ศ. 1930 เมื่ออายุ 81 ปี หลังจากใช้ทรัพย์สินมรดกจำนวนมหาศาลไปหมดแล้ว เขาไม่เคยแต่งงาน บัลฟอร์ได้รับการฝึกฝนมาในฐานะนักปรัชญา เขาเป็นผู้ริเริ่มข้อโต้แย้งที่คัดค้านความเชื่อที่ว่าเหตุผลของมนุษย์สามารถกำหนดความจริงได้ และถูกมองว่ามีทัศนคติที่วางตัวเป็นกลางต่อชีวิต