Ct 0019

Ct 0019

ดาวยูเรนัส (อังกฤษ: Uranus) เป็นดาวเคราะห์ลำดับที่เจ็ดจากดวงอาทิตย์ มีลักษณะเป็นยักษ์น้ำแข็งแก๊สที่มีสีไซแอน องค์ประกอบส่วนใหญ่ของดาวเคราะห์ประกอบด้วยน้ำ, แอมโมเนีย และมีเทน ในสภาวะเหนือวิกฤต ซึ่งทางดาราศาสตร์เรียกว่า "น้ำแข็ง" หรือสารระเหย ชั้นบรรยากาศของดาวยูเรนัสมีโครงสร้างเมฆเป็นชั้นที่ซับซ้อน และมีอุณหภูมิต่ำที่สุด (49 K (−224 °C; −371 °F)) ในบรรดาดาวเคราะห์ทั้งหมดในระบบสุริยะ ดาวยูเรนัสมีความเอียงของแกนที่เด่นชัดถึง 82.23° พร้อมคาบการหมุนรอบตัวเองแบบย้อนศรนาน 17 ชั่วโมง 14 นาที ซึ่งหมายความว่าในช่วงคาบการโคจรรอบดวงอาทิตย์ที่ยาวนาน 84 ปีโลก ขั้วของดาวจะได้รับแสงแดดต่อเนื่องประมาณ 42 ปี ตามด้วยความมืดมิดต่อเนื่องอีก 42 ปี ดาวยูเรนัสมีเส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่เป็นอันดับสาม และมีมวลมากเป็นอันดับสี่ในบรรดาดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ ตามแบบจำลองปัจจุบัน ภายในชั้นแมนเทิลที่เต็มไปด้วยสารระเหยคือแกนกลางที่เป็นหิน และมีชั้นบรรยากาศหนาทึบที่ประกอบด้วยไฮโดรเจนและฮีเลียมล้อมรอบ มีการตรวจพบร่องรอยของไฮโดรคาร์บอน (ซึ่งคาดว่าผลิตจากปฏิกิริยาไฮโดรไลซิส) และคาร์บอนมอนอกไซด์ พร้อมด้วยคาร์บอนไดออกไซด์ (ซึ่งคาดว่ามาจากดาวหาง) ในบรรยากาศชั้นบน นอกจากนี้ยังมีปรากฏการณ์ทางภูมิอากาศอีกมากในชั้นบรรยากาศของดาวยูเรนัสที่ยังไม่สามารถอธิบายได้ เช่น ความเร็วลมสูงสุดที่ 900 km/h (560 mph) การเปลี่ยนแปลงของน้ำแข็งขั้วโลก และการก่อตัวของเมฆที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ ดาวเคราะห์ดวงนี้ยังมีความร้อนภายในต่ำมากเมื่อเทียบกับดาวเคราะห์ยักษ์ดวงอื่น ซึ่งสาเหตุยังคงไม่ชัดเจน ดาวยูเรนัสมีระบบวงแหวน, แมกนีโตสเฟียร์ และดาวบริวารจำนวนมากเช่นเดียวกับดาวเคราะห์ยักษ์ดวงอื่น ระบบวงแหวนที่มีความมืดมากนี้สะท้อนแสงที่เข้ามาเพียงประมาณ 2% เท่านั้น ดาวยูเรนัสมีดาวบริวาร 29 ดวง ซึ่งรวมถึงดวงจันทร์ปกติ 19 ดวงที่รู้จัก โดย 14 ดวงในนั้นเป็นดวงจันทร์วงในขนาดเล็ก ถัดออกไปเป็นดวงจันทร์ขนาดใหญ่ 5 ดวงหลัก ได้แก่ มิแรนดา, แอเรียล, อัมเบรียล, ทิทาเนีย และโอบีรอน ส่วนดวงจันทร์ที่โคจรอยู่ห่างออกไปมากคือดวงจันทร์ผิดปกติ 10 ดวงที่รู้จัก แมกนีโตสเฟียร์ของดาวเคราะห์มีความไม่สมมาตรสูงและมีอนุภาคมีประจุจำนวนมาก ซึ่งอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้วงแหวนและดวงจันทร์ของดาวมีสีคล้ำลง ดาวยูเรนัสสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่มันมีความสว่างน้อยมากและเคลื่อนที่ช้ามากเมื่อเทียบกับดาวฤกษ์พื้นหลัง จึงไม่ได้รับการจัดประเภทเป็นดาวเคราะห์จนกระทั่งปี ค.ศ. 1781 เมื่อมันถูกสังเกตพบครั้งแรกโดยวิลเลียม เฮอร์เชล ประมาณเจ็ดทศวรรษหลังการค้นพบ จึงได้ข้อสรุปให้ตั้งชื่อดาวเคราะห์ตามเทพเจ้ากรีก ยูเรนัส (Ouranos) ซึ่งเป็นหนึ่งในเทพยุคบรรพกาลของกรีก จนถึงปี ค.ศ. 2026 มีการส่งยานไปสำรวจเพียงครั้งเดียวคือในปี ค.ศ. 1986 โดยยานวอยเอจเจอร์ 2 แม้ว่าในปัจจุบันจะสามารถแยกแยะรายละเอียดและสังเกตการณ์ได้ผ่านกล้องโทรทรรศน์ แต่ก็มีความต้องการที่จะกลับไปสำรวจดาวเคราะห์ดวงนี้อีกครั้ง ดังจะเห็นได้จากมติของ Planetary Science Decadal Survey ที่กำหนดให้ภารกิจ Uranus Orbiter and Probe เป็นลำดับความสำคัญสูงสุดในการสำรวจช่วงปี 2023–2032 และข้อเสนอขององค์การบริหารอวกาศแห่งชาติจีน (CNSA) ที่จะบินผ่านดาวเคราะห์ดวงนี้ด้วยยานลูกของโครงการ เทียนเวิ่น-4 รายละเอียดของ 5 ดวงจันทร์หลัก (The Five Major Moons) ดวงจันทร์ขนาดใหญ่ทั้ง 5 ดวงของดาวยูเรนัส มีสภาพทางธรณีวิทยาที่น่าทึ่งและประกอบด้วยหินและน้ำแข็งในสัดส่วนที่เท่าๆ กัน: มิแรนดา (Miranda): เป็นดวงจันทร์ที่แปลกที่สุด ผิวพื้นมีลักษณะเหมือน "แฟรงเกนสไตน์" คือมีภูมิประเทศหลายแบบตัดกันอย่างกะทันหัน มีหน้าผาสูงชัน "Verona Rupes" ซึ่งเป็นหน้าผาที่สูงที่สุดในระบบสุริยะ (สูงประมาณ 20 กิโลเมตร) แอเรียล (Ariel): มีพื้นผิวที่อายุน้อยที่สุดในบรรดา 5 ดวง มีร่องรอยหุบเขาลึกและที่ราบเรียบ ซึ่งคาดว่าเกิดจากกระบวนการภูเขาไฟน้ำแข็ง (Cryovolcanism) ในอดีต อัมเบรียล (Umbriel): เป็นดวงจันทร์ที่เก่าแก่และมืดมนที่สุด มีหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่จำนวนมากและไม่ค่อยมีร่องรอยการเปลี่ยนแปลงทางธรณีวิทยา ทิทาเนีย…